Edith Vanden Brande

Ladies Tour of Qatar

2012-02-08T07:59:00.001+01:00

Nieuw team 2012

2012-01-09T08:50:00.002+01:00

In 2012 maak ik de overstap van doctor naar prof wielrenster op professioneel en sportief vlak. Nieuw team 2012

Topsport Vlaanderen Ridley

Oude liefde roest nooit

2011-11-04T16:19:00.000+01:00

Oude liefde roest nooit? Mijn eerste liefde is zes en een half. Eigenlijk had ik ervoor al een supermarkt exemplaar, en daarvoor één in bruikleen. Maar de eerste echte was geheim. Nog niet voorgesteld aan vrienden en familie. De eerste keer een nieuw lief voorstellen aan de ouders is altijd spannend en een beetje vreemd. Eigenlijk wil je met niemand delen. Tegelijkertijd wil je het uitschreeuwen "kijk, die is van mij!". Hij bracht me over onverharde wegen in en rond Maldegem op zaterdag. Steevast gevolgd door een wegrit van 90-100 km op zondag.

Toen was hij perfect. Maar onze wegen groeiden uit elkaar. Niet goed genoeg, ander en beter. Cube LTD, Orbea Occam, Ridley Ignite, Concorde Vincenza in het veld. En de grote liefde voor het hooggebergte strooide nog meer roet in het eten. Trek 2.5, Thompson Antares, Concorde R-blade, BMC Team Pro Machine en Wilier Cento Uno SL bieden veel meer comfort op verharde wegen. Van occasioneel toertocht rijder naar Gran Fondo renster. Materiaal volgt conditie.

Maar toch begint het steeds te jeuken, in september al. Ik moet het veld in! De zin om terug te keren naar de roots. Toertochtjes in en rond Sleidinge volgens het welgekend enduro recept. Zelden staat de crosser of bike op een fietsrek. Heen en terug met de fiets en 45/50 km "koers" in het veld. Elke week een "mini-fondo" met een lokaal prijzenklassement. Wielgrote, gewicht van de fiets, type fiets, wekelijkse trainingsuren, winterdipje, ploegwerk...worden allemaal in rekening gebracht. Wie lost, lost...maar er wordt steeds gewacht....aan de aankomst! Nog snel een cola, koekje en vers lijveken...en dan "en groupe" solidair naar huis

Twee jaar geleden koos ik voor de verstandige voorbereiding. Veel trage duur noodzakelijk met de koersfiets. In 2010/2011 veranderde ik de opzet. Enduro op zaterdag, en koers in het veld. Hartslag veel te hoog volgens de trainingsleer. Maar ik werd sterk! 2011 was mijn beste seizoen ooit en ik legde de basis in het veld. Gecompenseerd en aangevuld met een rustige duur op zondag. En een namiddag zetel zitten, liggen, hangen..met de cross op de achtergrond. Voor mij het perfecte weekend!Het veld, het bos, boerenwegels, single-tracks, zand, ijs, regen, modder...geef het mij maar allemaal. Elk fietsseizoen heeft zijn charmes. Eigenlijk is er geen enkel seizoen waarin ik geen zin heb om te fietsen. Geen enkel terrein...behalve kasseien. Hoewel...

Mijn oude liefde stond verwaarloosd. Zelfs verroest! Zes jaar woon-werk heeft zo zijn tol. Erik had er zijn werk aan. Nu brand new, weliswaar old school 26 inch. Klaar voor die andere oude liefde....mountainbike marathons en strandraces. Next stop 120 km beulwerk van Hoek van Holland naar Den Helder.

2011 en ambities 2012

2011-09-25T21:20:00.002+02:00

Eind 2010 stelde ik mezelf de volgende doelstelling voorop. "Het behaalde topniveau in 2010 (3 Ballons) wordt mijn algemeen niveau in 2011. Aanpakken van de zwaktes en verder uitbouwen van en vertrouwen op mijn sterktes. Veel plezier beleven aan het fietsen. Piek: cyclo's in het hooggebergte. Marmotte, Maratona en de Ötzi."
Doelstelling bereikt?

Mijn algemeen niveau in 2011 lag hoger dan in 2010. Dit door te werken aan mijn zwaktes: trapfrequentie, mijn eigen gewicht, daalkunst en parcourskennis. Mijn sterktes: duurvermogen, absoluut vermogen en mentaal doorzettingsvermogen benutte ik in de meeste gevallen optimaal. 8 keer winst bij de dames op 9 deelnames. Het is moeilijk om een regide ranking op te maken van mijn eigen prestaties. Ik was top tijdens de Maratona, Vaujany, UWCT finale in Stavelot en het eerste deel van de Ötz. Winnen is zeer mooi. Maar het gevoel om te pieken en in topvorm te zijn is de grootste voldoening. Als sporter ben ik gegroeid. Na drie jaar Gran Fondo's heb ik een beetje gevonden hoe ik mijn lichaam moet voorbereiden op één topdag, in feite zoals een klassiek renner. Mensen zeggen me dat ik moet genieten van dit moment. Het was misschien mijn beste seizoen ooit.... Afgelopen zes jaar werkte ik als assistent aan het centrum voor EU studies. Wetenschappelijk onderzoeker worden was niet echt een jeugdroom. Ik had goede studieresultaten als student en ben er toevallig ingerold. Na enige jaren ontdekte ik dat ik de academische kringen niet mijn wereld zijn. Maar toch was ik gebeten om af te maken waaraan ik begonnen was, een doctoraat over "Europees klimaatleiderschap" volgens de kritische theorie :-). De wil om te slagen, het intellectueel genot om analytisch te denken en de collega's gaven me plezier in de job. In het bijzonder wil ik mijn promotor, de cyclo professor, bedanken voor die kans. Naast de fiets maar vooral op de fiets. Door de vrijheid in werkschema had ik de tijd om me voor te bereiden op mijn topseizoen. Het kostte me ook zes jaar om één keer voor de professor te eindigen in een cyclo... Voor me ligt nu de onzekerheid. Anderzijds ook de opportuniteit om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Plezier in en aan het fietsen. Trainen is voor mij geen opgave. Ik ben een trainingsbeest. Er zijn maar weinig dingen die ik niet graag doe. Behalve dan sprint training en één minuut training. Ik zie mezelf nog staan in mei met mijn crosser in het Drongengoed. Strook vals plat op...dalen en weer opknallen. Ik moest en zou explosiever worden. Toch had ik ook moeilijke momenten. Organisatorische romsplomp, spanningen en een heel moeilijke periode in juli/augustus. De keerzijde van de medaille zeker. Fietsen is mijn grootste passie. Passie gaat ook samen met emotie. Gelukkig waren er steeds mensen die me altijd steunden. Fietsers uit binnen en buitenland, oude eeuwige maten uit Maldegem, mijn familie, Veltec maten en Veltec als sponsor.

Ambities 2012

Kan ik nog beter? Misschien was het wel mijn beste seizoen ooit. Maar ik kan en wil dit niet aanvaarden. Volgens de persoonlijkheidstest ben ik dan ook een INTJ. Strategen die steeds bezig zijn met analyse en nieuwe ideeën. Mijn drijfveer is niet de strategie begrijpen maar ze vooral toepassen. Stilstaan is achteruitgaan. Zwaktes: pieken gedurende één maand, meerdere dagen na elkaar presteren (zoals een ronde renner), vlakke weg vermogen leveren zoals bergop en explosiviteit. De UWCT finale heeft me overtuigd. Ik moet meer kunnen dan alleen maar bergop rijden in het hooggebergte. Hoewel ik de Marmotte heb gewonnen, had ik die dag slechte benen. Geloof me de Powertap liegt niet :-) Meerdere dagen of weekends na elkaar top zijn lukt me nog niet. Vertrouwen op mijn oude sterktes en nieuwe verworven kwaliteiten zal me ook helpen om mijn niveau te behouden. Ik zie nu al uit naar 2012. Het wordt anders, nieuw en hopelijk nog beter :-). Plezier. Ik heb nu al zin in het winter seizoen, misschien pik ik ergens een nieuwe uitdaging mee en de kalender kan niet snel genoeg bekend raken. Na verplichte rust wegens blessure snakt mijn lichaam en geest naar fietsen. Passie bepaalt wie ik wil zijn en wie ik werkelijk ben. Fietsen, Gran Fondo's en bergen maken me gelukkig. En is geluk niet de belangrijkste drijfveer in het leven?

UWCT finale Stavelot

2011-09-14T12:08:00.000+02:00

Het strijdplan

Veertien dagen lang sta ik nu al met een gezwollen pols. De diagnose: een ontsteking van de peesschede door een aanhoudende statische belasting. Bijna 8 uur staand klimmen met een neiging om vooral aan de rechterkant te sleuren heeft zo zijn gevolgen. Volgens de arts komt het neer op uren lang een emmer in de lucht houden. Afgelopen veertien dagen was de opdracht om de Ötzi traagheid om te zetten naar interval snelheid voor een race in de Ardennen. Eén geluk, ik hoefde geen lange duurtrainingen meer te doen. Ander probleem, ik moet toch "blokskes" trainen bergop. Dus de trainingen werden kort maar krachtig. Solo Vlaamse Ardennen: elk heuveltje opknallen en ertussen tempo Z2. Twee peloton ritten. En de rest Z1 hoge souplesse. In de aanloop naar het WK verbrook ik mijn record RPM in het losrijden. Voor mij een opsteker gezien souplesse een echt werkpunt was dit jaar. Ondanks de pols voelden mijn benen redelijk hersteld na de zware periode in augustus. Meer zelfs.....

De goesting

De UWCT finale in Stavelot, start van de dames was voorzien om 14u. Ik had geen "Gran Fondo gevoel". Moet ik nu niet om 9uur naar bed? Hoe laat moet ik opstaan? Hoe lang zit ik morgen in "koers"? Pas om 9u30 thuis vertrekken. Na een ontbijt op een normaal uur en niet midden in de nacht om 11u30 geland in Stavelot. Ontmoeting met de Veltec maten. Onze goesting om te starten was zo goed als onbestaande. Regen, koud, nat en het geluid van aanrijdende ambulances. We konden ook nog altijd pannenkoeken gaan eten! Met enige twijfel keek ik naar mijn pols. Straks moet ik over natte kasseien. Gelukkig kwam Didier met een big smile op zijn gezicht. Lekker, ik heb er zin in! En toen werd het droog. Ik kon Judith toch niet alleen laten starten in het dames peloton. Het zou misschien allemaal nog meevallen...

Vlak voor de start

De strijdkleuren werden aangetrokken. Wit, rood, groen. Veltec gaat ervoor. Toen kwam een beetje het Gran Fondo gevoel. "We all go down together! No one dies alone." Gefluit van Italiaanse mannen op weg naar het startvak. Ah, de Gran Fondo sfeer. In het startvak was het nog lang wachten. Alle ambulances waren nog onderweg en de spoed lag al vol. Gelukkig begon de zon te schijnen voor de dames. Gemoedelijke babbel met de mannen van shimano in het Maldegems. Ik was volledig ontspannen. Heelhuids aankomen was belangrijker als winnen.

De start

Deze keer geen jump start zoals in elke cyclo. Aangenaam om rustig op te warmen. Babbelke doen met Anja. "Geen bloed in de keel van bij de start". Na een aantal kilometer wandeltempo namen Judith en Esther initiatief om te koersen. Leuk, ik doe mee. Met drie, en vooral Judith, maakte tempo tot aan de eerste helling. Ik meteen op kop op de AB. Met een alert oog voor Judith in mijn wiel. Team work. Ze nam over. Maar de zwerm bleef maar plakken. Net voor de top nam ik terug over. Esther volgde. Het wordt dringend tijd om de groep uit te dunnen. Op de Brume ging ik aan. Dit gaat makkelijk! Esther volgde rechts, Anja links. Nog twee verstekelingen Karine en Molly. Enkel Karine volgde in de afdaling. Met vier weg! Het is wel nog heel ver. En eigenlijk was dit niet de bedoeling.

De koers

Bij de tweede passage in Stavelot voerde Esther de forcing op de kasseien. Ik moest een gaatje laten. Kasseien, ik kan het niet en ik haat ze. Na enig geklooi met het versnellingsapparaat zat ik terug in haar wiel op de Haute Levée. Terug met vier. Na enig overleg beslist om zonder te forceren door te rijden. In de afdaling van de Rosier zaten we 1 min voor op het groepje achter ons. Met nog twee hellingen te gaan komt het er nu op aan om door te rijden. We vonden de samenwerking en draaiden rond met vier. Op de Aisomont wou ik iets ondernemen. Wegrijden? Of een versmachtend tempo opleggen? Een finale demarrage is normaal gezien niet voor mij weggelegd. Ik moet het meer hebben van een gelijkmatig versmachtend tempo bergop. Maar de dames losten niet! Als ik nu echt aanval word ik misschien nog ingehaald. Ze zullen misschien toch moe worden? Met die gedachte ging ik de finale in.

De finale

Moet ik gebruik maken van mijn daalcapaciteiten? Gezien het weer en de gevaarlijkheid van de Wannerval afdaling is dit misschien te veel risico. En die dames zijn ook geen pannenkoeken. Net voor de Stockeu schoot Esther naar voor. Moet ik aangaan van bij de voet of wachten? Gaan, ik kan niet over kasseien! In het rood geknald. Ik stond nog nooit zo snel boven. Zwalpende mannen ingehaald. Boven aan het standbeeld. Meteen doorgetrokken in de afdaling. Hopen op overleving op de kasseien. Ja, ik heb het gehaald. Eerste dame scratch op een parcours die me eigenlijk intrinsiek minder ligt. Ik heb me zelf verrast. Ik kan het blijkbaar ook. De Gilbert aankomst. Nooit gedacht....

Drie op drie

2011-08-31T09:44:00.005+02:00

Derde overwinning op rij in de Otzie. Is het een verrassing? Eigenlijk niet. De dames in de Gran Fondo wereld die even hard rijden als mij ken ik bij naam. Startlijsten doornemen is altijd onderdeel van mijn voorbereiding. Alle dames worden gescreend en gegoogled. Absolute zekerheid heb je natuurlijk nooit. Drie jaar geleden was ik in de Otzie ook nog een nobele onbekende. Onbekend maakt onbemind, maar ook oncontroversieel. Drie jaar geleden kon ik nog rustig losrijden in Sölden zonder starende blikken. Ongestoord in het wiel zitten van bekende en onbekende mannen. Of het even laten hangen bij een slechte dag.

Drie jaar later ging ik de dag voor de Otzie losrijden richting Vent en terug. Ondanks de verhulling in de zwarte Ultima windjack werd ik overal herkend. Eerlijk ik kan daar echt van genieten. Herkenning getuigt meestal van erkenning. Een beloning voor het harde werk. Zeker in het Ötztal geniet de siegerin een bijzondere status. Het begint al 's morgens in het startvak. Vanden Brande is daar. Hup camera, wat zijn de verwachtingen en de ambities? Koppen worden gedraaid, mijn fiets wordt onderworpen aan een kritische blik. Anoniem starten kan niet meer.

Onder de mannen wordt het een sport om zich te meten met de eerste dame. Wat is de doelstelling dit jaar? Vóór Vanden Brande finishen. Op de Timmelsjoch mocht ik zelf aan de bak op de vlakke stukken tegenwind. Niemand die wou overnemen. Heel de dag en zeker op de Timmelsjoch sputterde mijn maag tegen. Een combinatie van teveel zoete gels en achteraf gezien te weinig drinken. Compleet leeg op die vreselijke laatste 7 kilometer van de Timmelsjoch. Ja, ook ik word moe. Toen een nieuw parcours record er niet meer inzat verloor ik mijn Grinta. En kwam ook het besef. Dit is mijn laatste tocht in de bergen dit jaar. Hup op de 27 en peddelen, genietend van het uitzicht. Sneller kon ik toch niet meer.

Op de Mautstelle werd ik kwaad. Godver, laat uw kop niet hangen. Opgepept door de volgmoto met camera en de rennleiting 2. Showtime! Op de tanden bijten, volle bak in de afdaling. Stormen door Sölden. Maar toch tijd nemen om te genieten. Genieten van mijn derde overwinning in de Ötz. Handen in de lucht. Drie op drie. "The legend (Marmotte), the beauty (Maratona dles Dolomites) en the beast (Otzie)". Welke Gran Fondo renster kan dit zeggen?

Nog één week voor de Ötz

2011-08-21T17:00:00.007+02:00

Zeven weken tussen de Maratona dles Dolomites en de Otzie. Hoe overbrug je die zeven weken? In tegenstelling tot vorig jaar voelde ik me na de Maratona niet moe. Toch nam ik een weekje relatieve rust. Fietsen en niet trainen. Een ritje in het wiel van de buddybikers op woensdag. En de zaterdag na de Maratona was ik alweer aan het vlammen in de Vlaamse Ardennen.

Maandag 18 juli begon de voorbereiding op deel 2 van het seizoen. Op 28 augustus de Otzie en 11 september de UWCT finale in Stavelot. Alle laatste verlofdagen gaan op. Met dank aan onze nationale feestdag en GP voor het verblijf in Samöens. Tijdens ons verblijf pikten we een Gran Fondo mee over de Italiaanse grens. La Maratona du Mont blanc, had iets weg van een waaierrit in de Ardennen. Maar met in het begin een col bestaande uit twee keer zes kilometer. Daar haalde ik volgens mijn Joule nieuwe vermogenspieken. En op het eind de light versie van de Mortirolo, de Colle san Carlo. Na de cyclo werd het een hele week bikkelen in het wiel van de Veltec masters. Een 11daagse loodzware trainingsstage waar we 42 uren draaiden.

Achteraf gezien een beetje te zwaar. Maar het aard van het beestje zeker. Alle collen op de kaart moesten beklommen worden. Compensatiedrang voor alle verblijfen in de bergen waar we alleen maar wachten, zitten en rusten tot the Day. Na Samöens opnieuw een week relatieve rust. Eén week 12 uur losrijden en een korte intervaltraining op zondag in de Ardennen. Gezien de bijkomende perikelen kwam die week welgekomen.

Vanaf 11 augustus blok twee van de Otzi voorbereiding. Met alweer een feestdag voor de Belgen op 15 augustus. Het ideale moment om te trainen met het Veltec team vanuit de Sportherberg van Michel Snel. 14 uur in drie dagen. Thuis gekomen en meteen doorgetrokken. In de Vlaamse Ardennen een pittige intervaltraining. Het gevoel zat goed. Maar toch word je een beetje sloom van al die lange duurtrainingen. Het typische Ötzie gevoel.

Afgelopen twee dagen verbleven Frederic en ik met een bon van de winst van vorig jaar in Hotel Liebe Sonne. Even geprofiteerd van de luxe na de verkenning Jaufen en Timmelsjoch. Vandaag nog heen en terugje Solden-Oetz. Morgen de Kühtai en dinsdag nog even de laatste afdaling verkennen. En dan zit het erop. Rest me alleen nog wachten, zitten, rusten, liggen...gelukkig verzacht de Vuelta de pijn. Het leven van een cyclorenner in de bergen.

Cyclo prijzenkast

2011-07-15T18:23:00.008+02:00

Op het podium staan levert een aantal naturaprijzen op. Gaande van appels, tot Ekoi helmen en ook wat fietsmateriaal. Omwille van sponsorverplichtingen als renster van het Wilier Veltec team Granfondo kan ik niet zomaar elke type schoen, pedaal of wielset gebruiken. Na deel 1 van het cycloseizoen in de aanbieding. Het gaat hier uiteraard om nieuw en ongebruikt materiaal.
Prijzen overeen te komen edithvandenbrande@yahoo.com

Paar dames schoenen Shimano. Topmodel SHWR81. Carbon zool en hittevervormbare binnenzolen. Kan op maat besteld worden.

Pedalen Campagnolo Record Pro-fit plus. Titanium, gewicht 266. VERKOCHT.

Wielset Campagnolo Scirroco. Aluminium.Campa body. VERKOCHT.

Helm Ekoi Squadra maat 58-61

Helm Ekoi Air X2 maat 55-59cm

La Maratona: dare to dream with passion

2011-07-13T11:35:00.004+02:00

Na mijn nederlaag in 2010 werd winst in de Maratona een obsessie. Waarom? In 2010 had ik een zeer slechte dag in de Maratona, van bij de start tot de aankomst geen goed gevoel in de benen. Vorig jaar heb ik dame één, Barbara Lancioni, nooit gezien. Van bij de start nam ze minuten voorsprong, hierbij bijgestaan door een man of vier van haar team. De teleurstelling in 2010 was dan ook groot. Ik ging ten rade bij mezelf. Wat kom ik tekort tegenover cyclo kleppers Lancioni en Magdalena de Saint Jean? Planmatig en procesmatig begon ik aan mijn voorbereiding in oktober 2010. Met één doel zondag 10 juli 2011 de Maratona winnen.

1. Mijn gewicht was een blok aan het been. Op eigen initiatief en eigen kosten volgde ik vanaf oktober 2010 een sportdieet onder begeleiding van Els Corstjens. Ze leerde me de knepen van het vak. Elke gram koolhydraten werd afgewogen. Chocolade en alcohol geschrapt, geen gram vet. De juiste voeding voor en na de training. Gevolg: gewichtsverlies, klein verlies absoluut vermogen, winst in relatief vermogen bergop. Lager gewicht minder vermoeidheid op het eind van een lange rit.

2. Trapfrequentie. De Light Weight versie van mezelf krijgt de 34-23 steeds moeilijker rond. In één jaar evolueerde ik van krachtklimmer naar souplesse klimmer. Het cadence schermpje op de Joule werd steeds in de gaten gehouden. Stoempen doe ik nu enkel nog op een slechte dag.

3. Intensiteit. Vorig jaar reed ik tijdens een cyclo bijna altijd hetzelfde tempo. Dit jaar heb ik geleerd om te demarreren. De Marcia Longha werd de test case. Bijna bewust liet ik een gat vallen op de dame van de medio fondo. Op de Passo di Lavaze reed ik ruim twee minuten dicht in één klim. Tijdens de Maratona op de Giau reed ik een voorsprong bijeen van bijna drie minuten. Op de Falzarego liep ik verder uit. Het vermogen om twee cols heel diep te gaan.

4. Parcourskennis en daalvermogen. In mei verbleef ik op eigen kosten en eigen initiatief een week in San Cassiano. Elke bocht in de afdaling werd verkend. Ook de Giau klim voel ik nu perfect aan. Met dank aan: Jan Winters; die heel de week kilometers lang achter ons aanreed met de Veltec bus. Didier Boumans; leerde me de ideale lijn in de afdalingen. Geert Plancke; zijn souplesse werkt aanstekelijk.

5. Materiaal: dankzij Veltec en Wilier werd ook het gewicht van de fiets optimaal. De Wilier Cento 1 SL met Enve Wielen en powertap naaf is een droomfiets. Lichtgewicht, stijf en zeer wendbaar in de bochten.

6. Team: teamspirit. The power of passion, sharing the same goal.

La Marmotte, 1min37 sec en 3 sec

2011-07-06T14:46:00.003+02:00

La Marmotte is misschien wel de bekendste cyclo bij Belgen en Nederlanders. Het was ook mijn eerste serieuze cyclo in het hooggebergte. In 2008 reed ik na blessure periode en weinig training de cyclo uit in 7u51min. In 2009 won ik deze cyclo bij de dames in 7u03min. Een tweede keer winnen was de belangrijkste doelstelling. Voor de start wist ik al dat Magdalena de Saint-Jean mijn belangrijkste concurrente zou zijn. De strategie was dan ook beredeneerd rijden. Zo lang mogelijk haar wiel volgen en zelf niet aanvallen. Deze keer geen tijdsdoelstelling. Maar koersen. Zusterlijk stonden we naast elkaar in het startvak. Een blik op haar megavette Campa carbon wieltjes, zij staarde naar de carbon Enve wielen met powertap. Aan het stuwmeer voelde ik het al. Geen superbenen zoals tijdens de Vaujany. Stramme bovenbenen, geen souplesse. Het wordt een hele dag afzien. Mensen die tijdens de Vaujany nog op een hoopje reed, stormden me langs alle kanten voorbij. Magda was aanvankelijk mee met de kopgroep. Bovenaan de Glandon kreeg ik van onze verzorgers het tijdsverschil door 1min20sec. Later bleek dit officieel 1min37sec te zijn. Met Veltec partner in crime Vincent Duval daalden we als een steen. In het technisch gedeelte van de afdaling hadden we haar te pakken. Achterstand goedgemaakt? Toch niet. Omwille van veiligheidsredenen werd de afdaling van de Glandon geneutraliseerd. Of koers 1 stopt bovenaan de Glandon. Koers 2 begint in het Maurienne dal. Hier krijgen de betere dalers straftijd. In mijn geval een achterstand van 1min37sec. Op de Télégraphe opnieuw van bij het eerste stuk bergop, geen kracht. Vermogensmeters werken op dat moment zeer demotiverend. Ze en de hele groep reed bij me weg. Gelukkig bleven Vincent en Dirk bij mij uit compassie. Wandeltempo naar boven, achterstand ruim 2min. Dus 3min37sec goed te maken. Op de Galibier voorbij Valloire begon ik er opeens een beetje door te komen. Vincent porde me voortdurend aan. Een groot deel van de vluchters hadden we net voor Plan Lachat. Opeens zag ik haar in de verte. Ze leek het wel zeer moeilijk te hebben. En ik kwam dichter! Het is nog niet verloren. Vier kilometer voor de top reed ik ze voorbij. Nu niet opblazen. Alpe d’Huez is nog lang genoeg. Zonder forceren, gelijkmatig tempo. Ze kan niet aanpikken. Eerste op de top en ik ben de betere daler. Druk uitoefenen in de afdaling. Ze kan niet volgen. Maar in de afdaling van de Lautaret moet het draaien. Technisch vermogen is onvoldoende. Opnieuw hetzelfde scenario als in de 3 Ballons, iedereen zat zich te sparen. Gelukkig wou Vincent zich opofferen. Die jongen ben ik eeuwig dankbaar. In de oplopende tunnel in de afdaling kwam ze opeens voorbij en ging ze meteen in de aanval. Mentaal was ik de sterkste, ze was hypernerveus. Ging op kop rijden. Op de vlakke weg naar Bourg gingen een aantal Italianen in de aanval. Zelfmoord. Ze sprong mee, maar ik ging in haar wiel. Ik dwong haar de kop, ze zat nu vol in de wind. Het zakte naar onder de 30 km/u. Alpe d’Huez daar wordt de strijd gestreden. In het eerste steile stuk zette ze aan. Voor een derde keer kon ik haar niet volgen. Maar ze was moe, kreeg haar verzet niet meer rond. Eénmaal mijn ritme gevonden kwam ik dichter. In bocht 15 ging ik haar voorbij. En nu? Wachten? Aanvankelijk was dat de strategie. Wachten tot aan bocht 6 in Huez. Maar ik ben me nu nog niet aan het forceren en ze pikt niet aan. Dit tempo houd ik nog lang vol. Dan maar gaan. De klim op de Alpe werd een lange lijdensweg. Klein verzet zittend in elke bocht staand twee tandjes groter. Judith en Jan moedigden me aan. Ik zat in een roes. Geconcentreerd op mijn ademhaling, verzet en de renner, Martin Kooistra, voor me. In de Vaujany klopte hij me in de sprint, we hadden nog een rekening te vereffenen. In de tunnel had ik hem te pakken. Pas toen kwam het besef. Ik win de Marmotte! Ritsje dicht, even uitbollen en handen in de lucht. 1min40sec later kwam Magda over de streep. Meteen ging ze de discussie aan met de organisatie. Toen wist ik het weer. Ik had nog 1min37sec straftijd goed te maken. Gelukkig had ik 3 seconden “officiële voorsprong zonder Glandon afdaling”. 3 seconden. 1,2,3… Wat als ik 3 seconden langer had genoten van de overwinning? Wat als ik de rode lap, Martin Kooistra, niet voor me had? Winnen is winnen. Ik kwam als eerste over de meet, en dat pakken ze me niet af. La Marmotte is een mooi parcours en de cyclo is legendarisch. Maar de organisatie laat de wensen over. Door de afdaling van de Glandon te neutraliseren wordt het ook niet veiliger. Bij de mannen werd het gat geslaan in de afdaling. Ik maakte 1min37sec goed in de afdaling. Tegenliggend verkeer en zelfs tegenliggende fietsers vormden het grootste gevaar. Cyclo of Gran Fondo rijden vergt ook een daalkwaliteit. Betere dalers worden hierdoor gestraft. Ik klopte Martin Kooistra maar eindig officieel 1min12sec na hem. De uitslag geeft een vertekend beeld. Ondanks de tips vooraf, opnieuw geen mooie prijzen. Zelfs geen aangepaste trofee. De fles champagne brengen we traditioneel zelf mee. De Marmotte verliest veel van zijn charme. En in vergelijking met Italiaanse Gran Fondo’s of l’etape du tour is La Marmotte fel overroepen. Volgend jaar begeef ik me waarschijnlijk niet meer op Marmotte bodem, tenzij de organisatie de inspanning van de cyclo renner serieus neemt.

Gran Fondo Eddy Merckx

2011-06-19T13:34:00.002+02:00

Tweede dame na Esther Olthuis. Start problemen op de Long Thier. De groep van Esther heel lang in het vizier gehad. Zeer moeilijk om in een waaier koers een hele grote groep in te halen. Op een gegeven moment zaten we na de Chambralles op 1 minuut. Maar toen begon het nog harder te waaien. Niet mijn parcours en te fel doorgetraind na de 3 Ballons. In de cyclo's wordt tegenwoordig hard gereden. 5 minuten sneller als vorig jaar en bijna 50 plaatsen gezakt. Gran Fondo's wordt koersen. Er is een algemene verbreding van de top. Ook bij de dames. Gezien ik een voortrekker ben van de discipline, kan ik dat alleen maar toejuichen. Gezellige dag met oude bekende Anja Buysse. Die tot aan de heuvelzone bij mij in de groep zat. Als ik binnen een paar jaar ook zo een gespierde en gestroomlijnde kuiten als haar heb, ben ik een gelukkig mens.

Op naar het hooggebergte. Marmotte, Maratona en Ötzi zijn mijn voornaamste doelstellingen dit jaar. Daarin past ook mijn plan om als Lightweight versie van mezelf door het leven te gaan. Eens kijken of ik het nog kan. Echt klimmen.

3 Ballons

2011-06-17T08:42:00.003+02:00

Ondertussen ook de snelste dame in de 3 Ballons. Iets trager als vorig jaar in een tijd van 6u52min02sec. Les 3 Ballons had ik eerder opgevat als training. Uitgebreid koersrelaas volgt in de cyclosprint. Vorig jaar kwam de piek te vroeg in het seizoen. Doorgetrokken na de Marcialonga. Ondertussen ook Doctor Vanden Brande. Nu nog prof worden :-).

Daags na de cyclo trainde ik nog eens vijf uur met de winnaar, Michel Snel. Zaterdag staat de Gran Fondo Eddy Merckx op het programma. Daarna is het tijd voor het echte klimwerk in het hooggebergte.

Gran Fondo Marcialonga

2011-06-01T08:36:00.004+02:00

De eerste overwinning van Gran Fondo seizoen 2011. "Among women, Vanden Brande wore the winning crown quite easily as Italy’s Bandini and Carloni came in a few minutes afterwards". Uitgebreid verslag volgt later.

Vorm

2011-05-10T16:05:00.011+02:00

Wat is vorm? Vorm of conditie bereik je door training. Het is nu het derde jaar op rij dat ik train op basis van schema's. Ondertussen ken ik de routine. Drie weken blokken en één herstelweek. In de lange planning ligt de klemtoon tot begin april op duurvermogen. Vanaf begin april tot eind mei komt daar intensiteit boven op. Intensiteit betekent lastige interval trainingen. Op zaterdag hard trainen, een rit met het Schelde peloton - lees 80 km tussen de kader plakken. Op zondag de auto in voor een duurtraining in de Eifel. Soms heb je in de opbouw zo een slechte benen. Dan denk je dit komt nooit goed.

April en mei is dus om het in even in het hollands te zeggen, "hard bikkelen". Bijkomend heb ik in de maand april mijn doctoraal proefschrift afgewerkt. Dit betekent onregelmatig en veel werken. Daarom had ik de laatste maand ook geen zin om nog een nieuw stukje op mijn blog te plaatsen. Vorige week diende ik mijn doctoraat in. Nu kan ik alleen maar wachten en hopen op een positief advies van de jury op 6 juni.
Eindelijk mentale rust. Eindelijk begin ik een beetje in vorm te raken.

De trainingen met Veltec Granfondo community beginnen te werken.

Ik train altijd met mannen die sterker zijn als mij. Aan de rekker hangen, tot ik op een dag kan volgen. Blijven vechten en het gat zo klein mogelijk houden.
Gisteren leken die Vlaamse Ardennen hellingen opeens molshopen. De vorm begint te komen. Het wordt dringend tijd om echt te gaan klimmen. Het hooggebergte en de cols lonken. Nog twee weken en dan mag ik keihard gaan trainen in de Dolomieten.

Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen in het Nieuwsblad

2011-04-03T20:54:00.005+02:00

Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen. Opvallend meer vrouwen...
Ondanks de recordopkomst overal kunnen boven fietsen en nergens file. Het uur aanschuiven om mijn nummer af te halen en het verkeerd rijden in het begin, was een geluk bij een ongeluk. Enkele sfeerbeelden op het Nieuwsblad.be

Start in Brugge

Op de muur. Ging nog goed na ruim 200km.

Klimmerskuiten

2011-03-31T12:31:00.003+02:00

Zijn dat echt mijn kuiten?
Niet langer dikke klapkuiten maar smalle klimmerskuiten. Mijn voedingsprogramma heeft effect.

Team training in Limboland

2011-03-15T15:41:00.001+01:00

Verslag van de eerste Wilier Veltec Granfondo team training met als uitvalsbasis Gulpen. Teamtraining in Limboland.

Lees meer op www.veltec-granfondo.nl

Over jaloerse mannen en zo...

2011-03-08T12:25:00.002+01:00

Edith Vanden Brande, een topper in de cyclosportieven, blikt vooruit op de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik en de Gran Fondo's waarin ze de mannen het nakijken zal geven.

Lees meer...

Wie ben ik?

2011-03-03T10:42:00.003+01:00

Wie ben ik? Ben ik een vrouw. Ja. Ben ik een fietser? Ja. Ben ik een wielertoerist? Ja. Ben ik een renster? Ja. Wat voor fietser ben ik. Hoe beleef ik mijn sport?In een mossel nog vis discipline als cyclo's of Gran Fondo's heb ik wel eens last van een identiteitscrisis.
Enerzijds voel ik me wielertoerist. Net nog in Spanje beleef ik enorm veel plezier aan het uitstippelen van routes. Van elke streek heb ik een detail kaart, Michelin geen ander. Elk hoogteverschil dient ontdekt te worden. Afgelopen maandag verzeilden we in het godverlaten Spaanse hinterland. Conclusie in Planes valt er niks te beleven. Toertochten zijn mijn ding. Lange afstanden, mooie routes en een zekere gezelligheid. Ook de onderlinge rivaliteit tussen wielertoeristen vind ik schitterend. Niks moooier als mannen die sterven in mijn wiel.
Anderzijds ben ik een renster. Onlangs las ik de trainingsuren van Grace Verbeke. Om en bij de 20 uur, tweemaal per jaar één week van 30 uur. Ik train even hard. Sterker zelfs ik denk dat ik meer train als de gemiddelde renster. Volg een sportvoedingsprogramma, ga een paar keer per jaar op klimstage en train 6 op 7, soms 7 op 7. Volgt dit nog onder de definitie van een wielertoerist? Ja en nee. Mensen lijken soms niet te beseffen dat het niet allemaal vanzelf gaat. Het spel dat ik wil spelen, top in de Europese Gran Fondo wereld, vergt enige inzet. Sterker, Gran Fondo's winnen is specialistenwerk. Klimritme en parcourskennis is essentieel.

Wie ben ik wielertoerist of renster? Ik ben eerst en vooral een fietser, een klimmer en liefhebber van lange afstanden. Ik zocht naar twee werelden in één discipline en vond die voorlopig in Gran Fondo's.

Edith "Zwarte Band" Vanden Brande

2011-02-07T15:39:00.005+01:00

Voortaan Edith "Zwarte Band" Vanden Brande. Lees de volledige analyse op
cyclobenelux

Vlaamse Ardennen trainingen

2011-02-04T15:32:00.003+01:00

Twee weken geleden de laatste enduro rit met de cross fiets gedaan. Sleidinge-Stekene-Sleidinge. Het Veld Toertocht circuit laat ik voorlopig links liggen. Ook al ben ik van plan om in mijn voorbereiding en zelfs tijdens de zomer wat meer gebruik te maken van de crosser en de mountainbike. Voorlopig zijn alle veldwegels en VTT klassiekers in Sleidinge en omstreken gefietst. Tijd om uit te wijken naar de Vlaamse Ardennen.

Voor mij niks nieuws. Elke lange training rijd ik richting Vlaamse Ardennen. Tegenwind of meewind starten maakt me niet uit. Bochtjes en kaskes, nadenken over nieuwe routes en voor je het weet ben je pas na 5 uur fietsen terug thuis. Vorige week had ik het weer. Daar nog een lusje bij en zo genoodzaakt om op het eind te tijdrijden tegen de invallende duisternis.

Mijn fietsmaten daarentegen hebben nog maar weinig "klim" kilometers in de benen. Vorige week werd de eerste Vlaamse Ardennen Buddybikers training een slagveld. Sommigen haakten vroeger af. Op het einde waren we nog met vier. Na 160 km de één al wat meer choco als de ander. Maar het smaakte naar meer. Morgen staat alweer een XL versie op de planning. Maar deze keer maar 140 km, want ik zit in een UH(erstel) week.

Ik ben blij dat ik nu al toch af en toe een heuvel kan opfietsen. Klimmen kan je het niet echt noemen. Ik heb zo een goesting om heel hard een berg op te fietsen. Nog veertien dagen. En dan.....Benidorm, here we come!

Kalender 2011

2011-01-28T11:27:00.003+01:00

Speerpunten Willier Veltec team granfondo 2011 op

www.veltec-granfondo.nl

What it takes to win....a Gran Fondo (3 Ballons)? Vechtlust.

2011-01-24T17:03:00.003+01:00

Met dank aan de familie Moors voor de foto. En Rob van cyclobenelux voor de beeldspraak. "Ik vreet ze allemaal op."

De dubbel

2011-01-20T11:00:00.005+01:00

Zegegebaar bij mijn tweede overwinning en tweede vrouwelijk parcours record in de Ötz.

Nieuwe affiche Ötztaler Radmarathon 2011.

Girls and their toys

2011-01-18T08:20:00.007+01:00

Mijn nieuwe persoonlijke aanwinst voor het jaar 2011. Ideaal trainingsmiddel in de winter en herfst. Op de weg bij extreem slecht weer en ijs.In het veld op toertochten. Mijn mountainbike met gevoelige schijfremmen komt voortaan enkel nog buiten in droge omstandigheden en in de zomer. Afwisseling geeft nog meer zin in trainen. Zaterdag voor de eerste keer blokjes training in het Drongengoed. Het smaakte naar meer. Volgend weekend test op zandparcours in het Waasland.

Concorde Vicenza stijlvol zwart-wit met rode remgrepen, Sram Rival, Q-rings Rotor en binnenkort ook Easton EA70 achterwiel met powertap. In afwachting een Mavic achterwiel. Met dank aan Dirk van Veltec voor de samenstelling van de crosser.

World Cup Amatour

2011-01-15T16:50:00.003+01:00

Deze week kreeg ik een postpakketje. Met daarin....

Mijn prijs als winnares in categorie 1 van de World Cup Amatour. De prijsceremonie in december in Badia (Tirol, Italië), vond ik net iets te ver. Gelukkig was ons bevriend team Forccheim daar wel met een delegatie. Had eigenlijk gehoopt op een fruitmand. Logistiek zou dat misschien wel iets moeilijker te verzenden zijn.

Nieuwjaar

2011-01-12T14:06:00.002+01:00

Lees meer op

www.veltec-granfondo.nl

Oneerlijke strijd

2010-12-14T08:04:00.004+01:00

8u 's morgens, zaterdag, nog donker. Andere mensen draaien zich nog een keer of staan bij de bakker voor hun boterkoekskes. Of zijn nog aan het bekomen van de pintjes de avond ervoor. Niemand die zo zot is om op dit uur te vertrekken voor een rit van 120 km op de mountainbike. Maar aan "de Pompe" in Sleidinge is er leven. Zes man en één vrouw present voor één van Sokko's beruchte enduro ritten.

Deze keer toch wel een Large versie, Sleidinge-Hertsberge-Sleidinge goed voor 70 km en een zware toertocht van 50km in Herstberge, 80%-90% off-road door de Bossen van Vlaanderen. Maar het all-time record enduro rijden bij de Buddybikers staat nog steeds op naam van Kurt. Vanuit Sleidinge naar Brugge, de volledige ronde van vlaanderen (260km) en vanuit Ninove terug naar Sleidinge, goed voor minimaal 350km fietsplezier.

Het weer was deze keer ideaal. 8°C, een beetje miezerregen en een hoge luchtvochtigheid. Mijn weerstype. In de heenrit hadden we te kampen met felle tegenwind. Af en toe mijn deel van het kopwerk gedaan en de benen voelden goed.
Eénmaal in het veld trok Frederic meteen door in zijn stroken, rechtdoor en semi-verhard. Stroken op snelheid. Net zoals professionele crossers is er bij ons ook een zekere specialisatie. Ik ben goed op snelle parcours en in het bos. Modder kan ik, maar ik moet opboksen tegen de hoge absolute vermogens van letterlijk en figuurlijk grote mannen. Ijs en sneeuw zijn niet echt mijn ding.

Frederic is zoals altijd niet bij te houden. En normaal gezien volgt er dan een verwoede strijd tussen de achtervolgers. Sokko had recent zijn 5kg zwaardere mountainbike ingeleverd voor een nieuwe crosser. Kortom: oneerlijke concurrentie tegenover mijn carbon lichtgewicht mountainbike. Maar wat is eerlijk? Moeten we voortaan rekening houden met het leeftijdsverschil. We zijn de jongste van onze fietsmaten. Sommige mannen konden mijn vader zijn. Worden kinderen in rekening gebracht? Is het werken in ploegen een geldig excuus? Bestaat er een aparte categorie voor diegenen met een tekort aan bodysol (laag vetpercentage)? Moet het gewicht van de fiets niet afgemeten worden als relatief gewicht tegenover de rijder? Vergeten ze niet dat ik nog steeds een vrouw ben?

Eigenlijk is het vrij simpel. Er bestaat geen hardere wet als de wielerwet. Lossen is lossen.

Zo was het zaterdag op de Houtland VTT in Ertvelde

2010-12-07T16:20:00.000+01:00

Sneeuw op komst

2010-11-22T12:52:00.002+01:00

Volgens het KMI is er sneeuw op komst. Als er één soort weertype is waar ik echt een hekel aan heb is het sneeuw. Ik haat sneeuw! Bij koude doe je gewoon veel kleren aan. In de regen trainen vergt een stevig regenvestje en wat mentale weerstand. Maar sneeuw, daar kan je niks mee. Sneeuw is de ware nachtmerrie voor een fietser. Geplande duurtrainingen kunnen niet uitgevoerd worden. Verbannen tot meerdere sessies op de roller. Of core stability op de mountainbike. In verse sneeuw gaat dit nog, dan heb je veel grip. Maar aangekoekte sneeuw wordt een ware ijspiste. Misschien moet ik me zoiets aanschaffen. Ben ik alvast voorbereid mocht de sneeuw komen.

Snow Stud

De perfecte winterband.

De spikes zijn niet in het midden van het loopvlak aangebracht maar op de plaats waar het contactoppervlak met de ondergrond het grootst is. Met een normale bandenspanning is de band op een gewone weg ook zeer goed te berijden. Met een lagere bandenspanning beschermt de band optimaal tegen zijdelings wegglijden.

Pletsmorre

2010-11-16T13:37:00.006+01:00

Ik bleef gelukkig recht. "The day Flanders flooded and the buddies went swimming"

Voeding

2010-11-15T16:24:00.008+01:00

Voeding is de brandstof om te kunnen bewegen en dus ook te sporten. Ik heb al altijd een bepaalde interesse had in voeding. Op mijn zestiende werd ik vegetariër. Hoewel dit eerder ook een puber bevlieging was, en dus een verzet tegen autoriteit, houd ik het nu toch al 12 jaar vol. Volhouden is misschien het verkeerde woord. Geen vlees eten is voor mij geen opoffering. Vegetarisme is eerder een levensstijl. Mits de aangepaste voeding en juiste supplementen heb ik geen tekorten. Maar omwille van tijdsgebrek, of eerder de zelf-gecreeërde perceptie van tijdsgebrek, liet ik mijn gezond voedingspatroon afgelopen jaren een beetje varen. Het feit dat we (Frederic en ik) niet langer de beentjes onder mama's (of broer) tafel konden schuiven heeft hierin ook meegespeeld. Niet-koken werd een vorm van aangeleerde luiheid met tijdsgebrek als excuus. Niet dat ik me massaal stortte op vettige en zoute haps en alcohol. Integendeel veel fruit, sojamelk en granen, maar te eenzijdig en te weinig groenten. Er was dus ruimte voor verandering.

Zelf-kritisch als ik ben heb ik mijn nederlagen en concurrentes in de afgelopen twee seizoenen grondig geëvalueerd. Conclusie: twee dames schieten erboven uit en die zijn een heel stuk lichter als mij. Van nature uit ben ik geen lichtgewicht, nooit geweest. Mijn vermogen en kracht haal ik uit mijn (volgens experts) dikke, noem het liever gespierde, kuiten. Maar ik weet dat ik lichter kan, ik ben het ooit geweest. Recent liet ik me op professionele wijze scannen. Vetpercentage en spiermassa in detail in kaart gebracht (Dergelijke cijfertjes houd ik liever voor mezelf). Mijn vermoeden klopt, mijn vetpercentage kan nog een stuk lager. Er was dus ruimte voor verbetering.

Met mijn cijfertjes en eigen vaststellingen in de hand zocht ik professionele begeleiding. Eigenlijk is het geen opoffering en ook heel simpel. Koolhydraten eten in functie van de training. Carbo loading het hele jaar door is echt niet nodig voor mountainbike toertochtje of een duurtraining van vier uur. Regelmatig eten. Lekker veel tussendoortjes. Ik heb net een pannenkoek verorberd. En natuurlijk koken. Nog altijd niet mijn favoriete bezigheid en ondertussen heel bedreven in de functies van onze steamer. Geen dieet maar een verandering van levensstijl en tijd maak je.

Mud Biking

2010-11-07T18:22:00.004+01:00

Dit weekend een terugkeer naar de good old times. Fietsen zoals ik ooit begonnen was. Plaatselijke veldtoertochtjes.

verslagje op veltec granfondo.nl

1 november

2010-11-02T16:08:00.004+01:00

1 november. In tegenstelling tot onze Noorderburen genieten wij Belgen van een extra dagje verlof. Met dank aan de Christelijke overlevering eren we een hele dag onze doden die voor eeuwig bij God zijn. Dank u kruisvaarders om te strijden voor onze verlofdagen! 1 november betekent in Vlaanderen cross kijken. Een achtste overwinning voor Sven Nys op de Koppenberg. Maar 1 november is officieel het begin van het nieuw fietsseizoen 2010-2011. Ieder zichzelf respecterende cyclo rijder en wielertoerist doet er goed aan om de fase van de complete rust, in het jargon het bankhangen, achter zich te laten. Tijd om dat lijf terug in vorm te krijgen. Onafgezien van de tien dagen verplichte rust door mijn zitvlakblessure heb ik nog niet op non-actief gestaan. Voor mij geldt er zoiets als een minimaal ontspanningsritme van 15 uur fietsen. Met één rit woon-werk zit ik al een uur op de fiets, reken daarbij nog eens de weekends en voor ik het weet bouw ik uurtjes op. Voor 1 november is het fietsen. Na 1 november wordt het terug trainen. Het schema voor de komende weken ziet er niet mals uit. De speeltijd is nu officieel gedaan. Terug naar de krachtschool, de rollen worden van onder het stof gehaald en de weekends zijn voorbehouden voor het betere enduro werk. En ik heb er zin in. Niet alleen omdat mijn lichaam en geest kicken op het volbrengen van een opdracht. Door mijn resultaatsgerichte aard heb ik er plezier in om elke dag hard te werken. Alweer een stickertje in mijn trainingssdagboek! En de weg lijkt misschien nog lang op 1 november. Maar elke training is een stap voor op de concurrentie. En ook een stap voor in de strijd met mezelf tegen de tijd en tegen de berg. Een marathon naar de bloedvorm.

De gouden kameel, beste vrouwelijke hoofdrol

2010-10-27T10:16:00.002+02:00

Verkozen tot beste vrouwelijke hoofdrol door cyclobenelux. Ik win de gouden kameel.

Beetje laat....nog een aantal Ötzi foto's.

2010-10-18T14:40:00.006+02:00

Tempo maken op de Kühtai. Nog even doortrekken met de top in zicht.

Alweer een man ingehaald op de Timmelsjoch. Deze keer één van het bevriende Team Forchheim.

Op de Timmelsjoch. De laatste loodjes wegen het zwaarst.Gelukkig kan ik rekenen op team genoot Oege voor de mentale ondersteuning.

2010: tweede overwinning Veltec Team Gran Fondo in Ötztaler Radmarathon. Voor de tweede maal een vrouwelijk parcours record(7u49min28sec)

De Gran Fondo discipline

2010-10-13T09:05:00.002+02:00

Het moet me toch even van het hart. Gran Fondo’s verdienen een erkenning als volwaardige discipline. Ten eerste zijn Gran Fondo’s meer als toertochtjes. Mannen en vrouwen starten dan wel door elkaar. En ja, er doen ook veel minder getrainde mensen aan mee. En ja, het zijn massa evenementen. Maar er is tijdsregistratie, op het einde is er een klassement en er worden - weliswaar natura prijzen (daar hebben we het later nog over) - uitgedeeld aan de meet. Iedereen rijdt zijn eigen wedstrijd. Maar in de voorste gelederen van een Gran Fondo wordt er echt gekoerst. Een Gran Fondo winnen vraagt een degelijke voorbereiding. Zonder training kom je er niet. Niet alleen omdat de meeste Gran Fondo’s lang en zwaar zijn. Maar ook en vooral omdat het niveau van de deelnemers steeds hoger wordt. Niet alleen in Italië, waar Gran Fondo’s wel de erkenning krijgen als volwaardige discipline, maar ook in België.

Eigenlijk lijken Gran Fondo’s zeer sterk op marathons. Het zijn allebei massa evenementen en er doen ook toppers aan mee. Er zijn ook veel gelijkenissen met de Mountainbike Marathon discipline. Hieruit kan de Gran Fondo wereld misschien lessen trekken. We moeten geleidelijk aan naar een volwaardige erkenning van onze discipline. Gran Fondo’s bieden een alternatief voor mannen en vrouwen die hun gading vinden in uitdagende parcours met veel klimwerk. Niet alleen omdat ik het moe ben om me steeds te verantwoorden waarom ik nog van die tochtjes rijd en geen echte koersen. Maar vooral omdat wij (cyclorenners ) die erkenning verdienen.
Gelukkig is er nu cyclobenelux die zorgt voor de nodige mediatisering. Ook op sport.be en cyclosprint verschijnen af en toe cyclo uitslagen. Nieuwe cyclo’s rijzen als paddestoelen uit de grond. 2011 wordt alvast een veelbelovend jaar. En er is vanalles aan het bewegen in cycloland.

Ik hoop gewoon dat de organisaties samenwerken en niet tegenwerken. In de Benelux zou je zeer makkelijk alle cyclo’s kunnen verenigen in een regelmatigheidscriterium. Ook genoeg kandidaten die willen meedingen naar een Belgische trui Gran Fondo (analogie mountainbike marathon, NK en BK in één wedstrijd). Ik ben enthousiast over het WK Gran Fondo maar stel me vragen bij, vooral het gebrek aan, prestige van deze wereldtitel. Geleidelijk aan zouden we ook moeten overstappen naar volwaardige prijzen . Worsten, hespen, ekoi helmen en lelijke bekers doen afbreuk aan de inspanning die de winnaar levert. Niet alleen tijdens de cyclo maar ook de inzet gedurende een heel jaar. Het competitieve element van Gran Fondo’s is één zaak. Even en zelfs belangrijker is de organisatie. Een uniforme UCI regelgeving rond Gran Fondo’s wordt bijna minimaal. Deelnemers, die massaal bereid zijn om hoge inschrijvingsgelden te betalen, moeten er iets voor terug krijgen. Verkeersvrije parcours, en voldoende motorbegeleiding. We geven wederzijds respect door proper te rijden.

Misschien ben ik te ongeduldig. Rome is ook niet op één dag gebouwd. Het lijkt misschien onmogelijk. Dat dacht men destijds ook van het vrouwenstemrecht, het stakingsrecht en de 38 uren werkweek. En zelfs in het gewone wielrennen kreeg men eerst huishoudapparatuur voordat men overstapte op prijzengeld. Verandering is mogelijk. En ik begin bij mezelf. Door me passief en actief voor 100% in te zetten in de Gran Fondo wereld. Ik geloof er in. Hopelijk jullie ook.

Niet-fietsen

2010-10-07T12:21:00.002+02:00

Niet-wielrenners de leegheid van die levens schokt me (uit De Renner van Tim Krabbé). Leegheid dat heb ik de afgelopen 10 dagen ervaren. Door een zitvlakblessure al 10 dagen nood gedwongen niet-fietsen. De kans dat de hechtingen loskwamen was te groot. Zelfs geen woon-werk verkeer. Helemaal niks. Aangezien ik zeer slecht functioneer zonder fysieke activiteit bedacht ik de afgelopen 10 dagen wel creatieve oplossingen. Te voet om boodschappen en een langere weg naar huis. Na twee dagen wandelen had ik zin in iets meer. 10 km lopen. De dag nadien met mijn broer gelopen. Zijn tempo lag blijkbaar net iets te hoog. Zaterdagnamiddag en zondag liep ik erbij als een kreupele. Pijn in spieren waarvan ik niet wist dat ik ze nog had. Zondag dan toch nog doorgezet, een stevige herfstwandeling met de kids van mijn zus.

Maar toch bleef die drang, de drang om te fietsen. Het wandelen en lopen vult de leegte niet. De afgelopen drie dagen verviel ik in luiheid. Enkel boodschappen gedaan, was en plas en op de bank gezeten. Het doctoreren lukte evenmin. Mijn brein weigert dienst bij niet-fietsen. Fietsen verheven tot primaire behoefte, zoals eten, drinken en slapen.

Niet-fietsen leidt tot leegheid. Eigenlijk vraag ik me of het wel normaal of gezond is. Mijn leven draait om fietsen. Maar niet-fietsen voelt bij mij aan als abnormaal. 10 dagen. Voelt als een eeuwigheid. Zit ik nu nog maar 10 dagen op de bank? Weet ik nog hoe het moet? Simpel, hard op de pedalen duwen. Maar blijf ik wel recht? Verleer je het fietsen? Of eens fietser altijd fietser?

Het mooiste Gran Fondo moment

2010-09-21T12:21:00.000+02:00

We naderen oktober 2010. De grote leegte ligt voor me. Tijd om plannen te maken voor het volgende cycloseizoen. Wat worden mijn doelen? Maar eerst even achterom kijken. Wat was mijn mooiste Gran Fondo moment? Het is nu mijn derde cyclojaar. Het eerste jaar was het jaar van de kennismaking. Een eerste ervaring in het hooggebergte. 2009 werd door de begeleiding van het Veltec Gran Fondo team, het jaar van de grote doorbraak. In 2010 wou ik sneller rijden en een betere renster worden. Aanvankelijk waren er plannen om het te proberen in het gewone dameswielrennen. Ik had daar veel van verwacht. Maar uiteindelijk raakte ik om allerlei redenen gefrustreerd. De parcours liggen me niet. Indien ik echt wil meestrijden in de bergen moet ik al terecht komen in een professionele ploeg. Tijd en energie ontbrak om naast de cyclo’s ook nog eens criteriums te rijden. Want een klimmer moet klimmen. Gran Fondo’s winnen en parcours records verbreken vergt een doorgedreven specialisatie. Parcourskennis, klimritme en daalritme. Maar ook plezier in het fietsen geeft goesting. Toertochtjes in de Ardennen met de Veltec mannen of een training van 6 uur in de Vogezen met Frederic geven me ook de meeste voldoening. Ik ben wie ik ben. Liefhebber van lange duurtrainingen en klimmer. Kortom: cyclorenster.

In 2010 had ik gehoopt om nog beter te worden. Maar ergens wist ik wel dat de grote sprong gemaakt was. Het kwam nu aan op de details. Ietsje meer vermogen, lichter en hogere trapfrequentie maakten me beter. En ik rijd nog een stuk agressiever. In de 3 Ballons was ik op mijn best. 22ste algemeen en 26 min progressie in vergelijking met 2009. Ik kon lange tijd mee met de kopgroep. Ook in de Gran Fondo Marco Pantani had ik een goede dag. Stak massa’s mensen voorbij op de Gavia en wist nog wat plaatsen te nemen op de Mortirolo. In een tijd van 6u34min (175km, 4500hm) werd ik eerste dame met overmacht. In de Ötzi maakte ik een snelle start maar had wat problemen met een gespannen blaas en had op het einde te weinig gegeten. De Maratona werd een grote teleurstelling. Alles liep fout. Ja, zelfs ik kan een slechte dag hebben. Barbara Lancioni en haar team waren sterk. 2010 heeft niet gebracht wat ik ervan verwacht had. Maar zo gaat het af en toe. Bovendien is bevestigen veel moeilijker als doorbreken. Ik behoor tot de Europese top in het Gran Fondo wereldje. Eigenlijk mag ik daar best trots op zijn. Maar toch wil ik volgend jaar nog beter doen. Nog harder mijn best doen. De winter kom ik door met herinneringen aan mijn mooiste Gran Fondo momenten. De mist op de Route des Crêtes,het ijsmeer op de top van de Gavia en de zonsopgang op de Kühtai.

La Ronde Picarde: sommet à 1 km

2010-09-14T08:59:00.001+02:00

Verslag te lezen op www.veltec-granfondo.nl

Mijn droom bereikt?

2010-09-02T09:28:00.005+02:00

Verslag Ötzi te lezen op www.veltec-granfondo.nl

Otzi zege 2010

2010-08-31T10:42:00.005+02:00

Dank aan Matthijs Bakkum voor de foto

Tot op de Timmelsjoch alleen gereden. Daar stond opeens Oege te wachten. Op vlakkere stukken en in de afdaling fungeerde hij als windscherm. Otzi zege 2010 in een nieuw parcours record 7u49min48sec. Verslag volgt.

De langste regenrit

2010-08-20T09:30:00.006+02:00

Vorig weekend, met dank aan onze lieve-vrouw-hemelvaart, hadden we een drie daagse gepland met uitvalsbasis La Bresse. Zaterdag het parcous van La Vosgienne verreden en op zondag stond het 3 Ballons parcours op het programma. Maar zaterdagnacht begon het te regenen, neen, te gieten. Het werd een hele nacht bang afwachten. Hopende dat de wind de wolken zou wegblazen. Zondag werd zo een typische dag om snel te vergeten. Zo een dag waarop je om de minuut door het raam staat te staren. Discussieert over of "het te doen is", verantwoord om hier doorheen te fietsen. Gietende regen, 10°C op 700 meter hoogte en ijskoude wind. Hoe groot de kans is op een accute longinfectie na zo een rit? En wat gaan we doen. Wetende dat vandaag zowat de belangrijkste trainingsdag is van een heel jaar. In een vlaag van woede en stress besloten we om betere oorden op te zoeken. Terug naar België. Op de terugreis zowat 5u30min gietende regen, wind en het werd gewoon niet warmer. Totdat we Gent naderden en de R4 op reden. Het had hier niet eens geregend! Vastbesloten om morgen de 8uur vol te maken. s'Morgens regende het. Na amper 20 minuten had ik boven mijn wind-regen stopper van Ultima al een regenjas aan. Op maandag 16 augustus 2010 heeft het minstens 7u29min geregend. Gaande van lichte regen, tot zware slagregen. De langste regenrit gemeten in mijn tot nu toe 28 jarig bestaan. Regen die normaal gezien op één maand valt, op een aantal uren. Ik heb elke druppel gevoeld.

Deze rit staat nog niet op nummer één in mijn lijstje van niet te vergeten en heroïsche ritten. Het roept wel herinneringen op aan een marathon die ik drie jaar geleden reed op en rond de mijnterril van Genk. Het had die nacht fel gesneeuwd, het parcours was één modderbrij. Tien kilometer voor de finish had ik door kracht te zetten op de pedalen mijn achterderrie losgetrokken. In eerste instantie belde ik de pechdienst. Na een paar minuten wachten en het zien passeren van de tweede dame, zette ik het op een lopen. Letterlijk dan. Het verschil met fietsen of kruipen door de modder bleek niet zo groot te zijn. In de laatste rechte lijn nog voorbijgestoken door de derde dame. Zelfs toen kon ik er nog van genieten. Al was het eerder een grimas van de koude.

Pijn, afzien, werken en willen

2010-08-03T10:18:00.004+02:00

"Pijn, afzien, werken en willen, dat maakt een renner" (uit Rik Vanwalleghem,De kijk van de Cauwer). Dit werd de slagzin vorige week zondag op Alpe d'Huez. Door onweerperikelen in de Alpen hadden we ons ideaal trainingsschema ietwat moeten bijstellen. De intervaltraining met blokken 5 keer een 8 min blok Z3, kwam op de laatste dag van een drie dagen blok. Een vrije verlating van dit schema, tijdrit op Alpe d'Huez. Niet en bloc maar een tempo net onder omslag. Met op vrijdag 4u15min inclusief maximale intervals bergop. Op zaterdag - we hadden ons eens laten gaan - de Marmotton (dan nog eens via de achteraf gezien zwaardere en langere afdaling van de Croix de Fer) + Vaujany in de benen. Ik vreesde het ergste, maar deelde de klim verstandig in en kwam in mijn ritme. Pijn, afzien, werken en willen, speelde ik af als een mantra. Met dank aan de in de rood geklede jongen uit Mierlo, die me in de eerste bochten voorbijstak. Het spel zat op de wagen. Die kon ik niet laten gaan. Eénmaal boven op de Alpe restte ons nog alleen de afdaling naar Verney en de laatste klim naar Vaujany. Zoals elke dag op de 34-25, op souplesse. Voor zover dat gaat op een klim die gemiddeld 10% bedraagt. Juli is voor mij traditioneel een moeilijke maand. Een overgangsmaand, de opbouw naar die tweede seizoenspiek. Zeven keer de Vaujany dat maakt een mens sterker. Blokjes op de Croix de Fer. Alleen naar een godverlaten skidorp, Oz en Oisans. Op de Col de Sarenne en zeker in de afdaling vroeg ik me af wat ik hier in godsnaam vrijwillig aan het doen ben. Goesting, drive. Renner willen worden. Zelfs nog niet, want in feite ben ik niet meer als een supergetrainde wielertoerist. "Wielrennen is een fysieke sport: dat betekent dat je altijd maar dieper moet gaan om beter te worden" (uit Rik Vanwalleghem,De kijk van de Cauwer).

Voorbereiding Ötztaler Radmarathon

2010-07-23T15:19:00.008+02:00

Na een korte rustpauze na de zware juni maand is het nu tijd om me voor te bereiden op de Ötztaler Radmarathon, 238 km en 5500 hm. De Otzi is zwaar en lang, maar mijn favoriete cyclo. Het parours is super mooi en de organisatie top. Het winnen van de Otzi was vorig jaar subliem. Nu nog word ik vaak aangeklampt, "ik was er vorig jaar bij". Mijn kleine bijdrage tot het entertainment in de Gran Fondo discipline.

Ik heb iets met lange afstanden. Na de kaap van 200 km word ik steeds beter. Of omgekeerd ik behoud een bepaald niveau of word minder moe in vergelijking met andere cyclo renners. Volgens een recent artikel in Grinta! benutten vrouwen tijdens lange afstanden beter hun energiereserves als mannen. Er was zelfs ooit eens een ultra-marathon renster, Seanna Hogan, die als eerste overall eindigde. Misschien moet ik daar een doelstelling van maken? Maar het gevaar bestaat dat sommige mannen, die stoppen als ze voorbij gestoken worden door een vrouw, dan gaan afhaken.Of een echte Tour de France voor dames, met bergetappes van 180 km lijkt me ook wel wat. Genoeg doelen, maar altijd moeilijk om een keuze te maken.

Maar first things first, nog een dikke maand hard labeur. De laatste vrije dagen worden "opgeofferd" aan een hoogtestage in Vaujany (elke dag eindigen met dezelfde klim, daar wordt je fysiek en mentaal sterk van). In de weekends en na het werk toertochtjes in de Ardennen, lange avondtrainingen in de Vlaamse Ardennen en kortere intervaltrainingen langs het kanaal. Rond 15 augustus de kers op de taart zetten in de Vogezen. En dan geleidelijk aan afbouwen, rusten en sparen. Hopend op die supervorm op 29 augustus.

Otztaler extreme sportwedstrijd?

2010-07-09T16:17:00.003+02:00

Een tijdje geleden werd ik geïnterviewd over de Otztaler.
Dit stukje is recent verschenen in het boek "Extreme sportwedstrijden, van de Marthon des Sables tot de dodentocht" (uitgeverij Luster). Leuk dat nog andere mensen verslaafd zijn aan gekke hobby's. Afzien en ontbering, het gevoel na een ritje van 238 km door de bergen is onbetaalbaar. De helft van het boek staat zowat op mijn TO-DO lijstje. De otztaler extreem. Misschien is de transalp of race across the alps wel iets voor mij?

The Italian Job

2010-07-09T15:29:00.003+02:00

Verslag Maratona te lezen op

www.veltec-granfondo.nl

Gran Fondo Marco Pantani

2010-06-28T15:46:00.002+02:00

Rondje Gavia, Mortirolo en S. Christina gewonnen bij de dames.

Meer op

www.veltecgranfondo.nl

Gran Fondo Eddy Merckx

2010-06-22T08:06:00.000+02:00

Verslag te lezen op

www.veltecgranfondo.nl

Gran Fondo Eddy Merckx

2010-06-19T21:02:00.004+02:00

Twee maal gevallen. Kopgroep kwijt. Daarna een helse tijdrit van 130 km, met veel vals plat. Toch nog 1e dame, tijd en scratch positie zal deze keer wel een beetje tegenvallen. Maar het was deze keer wel een mooie prijs.

Eddy Merckx AFX-1
Aangezien ik zelf al meer als één koersfiets heb, en kan steunen op Veltec als sponsor.
Is ze te koop. Iemand interesse? Prijs is bespreekbaar, maat moet nog besteld worden.(ondertussen verkocht)

3 Ballons: Duur versus vermogen

2010-06-16T11:44:00.008+02:00

Lees het verslag op
www.veltecgranfondo.nl

Uitslag 3 Ballons

2010-06-14T13:44:00.006+02:00

On the Edge (Planche des Belles Filles)

Zaterdag 12 juni reed ik de 3 Ballons in de Vogezen. Een toertochtje van 205km met 4300 hoogtemeters. Net geen top 20 onder de mannen.

Volledige uitslag 3 Ballons

Verslag volgt later deze week.

Vrouw aan de top in Gran Fondo's

2010-06-10T13:39:00.004+02:00

Lees Interview sport.be

2010: De eerste Gran Fondo

2010-06-10T10:01:00.009+02:00

Het Gran Fondo seizoen is geopend. Voorlopige stand 1 op 5.

Lees "2010: De eerste Gran Fondo" op

www.veltec-granfondo.nl

Gran Fondo Fever

2010-05-26T16:20:00.002+02:00

Zaterdag vertrek ik naar de Alpen om nog één week hard te trainen. En dan is het eindelijk zover de Gran Fondo Fever. Na zeven maanden voorbereiding (sinds november), heb ik er zin in. Juni wordt een drukke maand.

5 juni La Ventoux
12 juni 3 Ballons
19 juni GF Eddy Merckx (nog niet zeker)
27 juni GF Marco Pantani
4 juli Dolomieten Marathon

Waalse Pijl

2010-05-18T14:17:00.003+02:00

De lente komt laat

2010-05-17T09:57:00.009+02:00

Fietsen gebeurt in de meeste gevallen in de open lucht. Net zoals landbouwers volgen fietsers het weer op de voet. In het tijdperk van buienradar kunnen we elke regenbui al op voorhand zien hangen. De wind bepaalt onze route, tegenwind door en wind in de rug terug. 2010 wordt een jaar van extreme weersomstandigheden. Een ellendige winter met pakken sneeuw, een koude (zonne)stage in Spanje en een verregende Ventoux trainingsweek. Net zoals de boeren klagen fietsers altijd over het weer. Te nat, te koud, te heet als het dan eindelijk eens 30°C is. De meeste fieters zijn niet voor extremen.

Midden april was het een aantal dagen lente. Daarna regen en nog steeds die ijzige Noordoosten wind. Donderdag trainde ik 150 km in de Ardennen op de koudste meidag in mijn leven (amper 8°C en miezerregen, geleden sinds 1977 en 1895).
De lente komt laat, zeker in de Ardennen. Dit vergt enigszins een mentale aanpassing van een fietser. Misschien moeten we gaan protesteren aan de gebouwen van het KMI? Compensatie vragen? Of een zelfhulpgroep voor fietsers getroffen door extreme weersomstandigheden? Fysieke maar ook mentale weerbaarheid kan getraind worden. En uiteindelijk is alles perceptie. Zaterdag was het 14°C en heel de dag zonnig. In vergelijking met donderdag aangenaam lenteweer.

Wordt het ooit zomer? Gaan de cols op tijd open? En wat te doen bij slecht weer in een cyclo? Ook ik heb het liefst 25°C en zonnig. Die dagen komen, als was het er maar één. De beloning voor de trainingen tegen de Noordooster in, voor ritten in de Ardennen met miezerregen, voor een hele winter tacx en mountainbike sneeuw training. Die dag komt er. Die ene supercompensatie dag, verzacht alle weersellende.

2010-05-11T14:24:00.000+02:00

GP Elsy Jacobs
Toch met pijnlijke grimas.

Op Gran fondo tempo

2010-05-03T10:35:00.004+02:00

Ik wijk af van de norm. Ik ben vegetariër, eet shakes als ontbijt en voor de koers, ben doctoraatsstudent en rijd Gran Fondo's. Die combinatie geeft aanleiding tot heel wat lastige vragen. Het is soms moeilijk om uit te leggen aan niet-Gran Fondo rijders wat een Gran Fondo is. Meestal begin ik met het is lang (tot 238 km), veel hoogtemeters en het is zwaar. Officieel is het geen wedstrijd, maar op het einde is er wel een klassement en een podium. Nee, er is geen prijzengeld. Anders had ik die derde abnormaliteit misschien al lang opgegeven. Je krijgt enkel natura prijzen.
Maar dat is toch niet zo lastig als koersen want je rijdt toch op eigen tempo? Ergens wel. Maar als je wil winnen en parcours records verbreken dan moet je zeer hard trainen om dat "eigen" tempo zo hoog mogelijk te leggen.

Met mijn Gran Fondo tempo moest ik dit weekend zien te overleven in de GP Elsy Jacobs en de GP Mameranus. Twee internationale koersen bij de dames elite. Luxemburg associeer ik toch met wat licht klimwerk. Maar beide parcours vielen eigenlijk tegen. Ik begrijp het vrouwenwielrennen niet. Amper 100 km, alle klimopportuniteiten links en rechts van de grote weg worden vermeden en op het einde opnieuw een lokaal criterium. GP Mameranus eindigde, na de grote makkelijke ronde, met 9 keer een bergje van 700 meter in een lus van 6 km. In de GP Elsy Jacobs was er wel een helling die een klein beetje leek op een klim. Aangezien ik nul peloton ervaring heb was het voor mij vooral een strijd om in de eerste grote ronde vooraan te blijven. Dat lukte maar matig, ik draaide in de eerste plaatselijke ronde te laat op en was nadien op achtervolgen aangewezen. Eénmaal op de klim begon ik groepjes op te pikken. Belandde in een groepje waar het naar mijn goesting echt veel te traag ging. Een Canadese en Australische dachten hetzelfde. Weg met drie, goed rondgedraaid. Gedesoriënteerd (Gran Fondo's zijn altijd in lijn en nooit rondjes draaien) over het aantal rondes, vernam ik van de ploegwagen dat we in de laatste ronde waren. Groep 2 was in de verte in zicht. De Canadese wees ernaar. Ik schakelde in een opwelling een tandje groter, zette me op kant en reed er alleen naar toe. Op Gran Fondo tempo, pats, boem een gat van 2 min dicht. Eénmaal in de groep begon de positionering voor de sprint. Sprinten en Gran Fondo's gaan niet samen. Ik eindige als laatste van de tweede groep. Goed voor plaats 37, de dag erna op eerder een sprinters parcours 36e. Mijn Gran Fondo tempo zit op schema voor het echte klimwerk.

Het Ardennen offensief

2010-04-26T15:41:00.002+02:00

Na een herfst, winter en vroeg voorjaar kaskes en kasseien is het eind april naar goede gewoonte tijd voor het Ardennen offensief. Nog niet echt mijn terrein, liefst heb ik cols buiten categorie, maar een eerste goede voorbereiding op het zwaardere klimwerk. Op zaterdag een "toer"tochtje La Philippe Gilbert classic en op zondag een verkenning van de Fiets Challenge met aansluitend een trip naar de Baraque Michel.

De slag om de Ardennen op het parcours van Liège-Bastogne-Liège, Luik-Bastenaken-Luik om de communautaire crisis niet te laten escaleren. De Veltec trein startte met de gebruikelijke vertragingen vanop de voet van de La Redoute voor een "toer"tochtje van om en bij de 150 km. Al op de eerste helling was het duidelijk, van toeren worden we onrustig. Er reed iemand- die iemand bleek achteraf Dirk de onstuimige - de boel aan flarden. Ik was samen met een aantal andere gelosten op achtervolgen aangewezen. De tegenaanval werd dan ook de training van de dag. Lossen op de helling, terug naar de kopgroep rijden in de afdaling en op het vlakke. In de achtervolgende groep was het een verhaal van tien (in ons geval 6) kleine negertjes. Helemaal op het einde waren we nog met twee. Brent en ik losten finaal de rol op de Mont Theux. Daarna besloten om de hartslag en de benen een periode Z1 te gunnen ter voorbereiding voor morgen.

Dag twee van het offensief begon in Nederlands Limburg met aansluitend een trip naar het hoogste punt van België, de Baraque Michel. Nederlands Limburg op zondag is eigenlijk de echte strijd voor een fietser. Laveren tussen boerenkarren, motorrijders, oldtimers en bejaarde zondagsrijders. Ideaal voor de betere "surplacer". Maar net geen verbreking van het wereldrecord van David Steed (24uur en 6 minuten). Hollen en stilstaan. Dan maar verder opgerukt naar de rustige maar ook beetje troosteloze Belgische Voerstreek en Hautes Fagnes. Ons Zuidelijkse punt reikte niet tot Bastogne maar tot de top van de Baraque Michel. Een brede weg met één café en een frietbarak. Volledig volgens de Belgische traditie op elke baraque een fr(a)iture.

Ik kijk terug op een geslaagde tweedaagse. In goed gezelschap en in volle opbouw naar die topvorm. Tot ik zelf klaar ben voor de aanval.

Back on track

2010-04-20T16:32:00.005+02:00

Vorige week een goede traingsweek gehad. Onafgebroken getraind zonder rustdag. Met op donderdag een deelname aan het PK tijdrijden in Maria-Aalter. Een discipline zonder vervelende wieltjeszuigers. Alleen opboksen tegen de wind, de sterkste wint. Aangezien het mijn eerste TT was en pas de vierde keer op de tijdritfiets, was mijn resultaat niet verbluffend. Gezien ik amper bochten had geoefend met de P2, heb ik een aantal bochten verkeerd ingeschat. Maar best wel tevreden. 3 euro inschrijvingsgeld en 14 euro prijzengeld. 11 euro voor een goede intervaltraining, pure winst!

Dit weekend stond ook de Peter van Peteghem Classic op het programma. Of de buddy bikers veldslag. Vandaag geen toegevingen. Er wordt niet gewacht op gelosten. Elke stuurfout is fataal. Hoewel ik liever de echte bergen verkies als battle field, wou ik niet onderdoen voor de liefhebbers van kaskes en kasseien. Van bij het begin meteen up-tempo. Een nieuw hartslag record op de Berendries. Geen moment van vertwijfeling. Blijf gewoon in het wiel. Enkel moest ik traditioneel op de Molenberg de rol lossen. Gelukkig hadden we dan al besloten om het rustig aan te doen.
Met verzuurde benen stond op zondag een ritje van 114 km op het programma in de buurt van Remouchamps. Op de eerste helling ontplofte ik volledig. Kwam geen meter vooruit en moest zelfs mijn "minder getrainde" trainer laten voorgaan. Het leek wel alsof iedere trap niks opleverde. Het slepen van mijn wiel tegen mijn kader hielp ook niet echt. Gelukkig draaide in de tweede helft mijn motor warm. Ik kon zelfs terug boven het omslagpunt op de Rosier. De lente is er opnieuw, back on track voor het Ardennenoffensief.

Snot en slijm, waar blijft de lente?

2010-04-12T09:31:00.002+02:00

De trainingsweek met Veltec viel dit jaar letterlijk in het water. Op dag twee begon het al op de eerste helling, de col de Murs, te regenen. Aanvankelijk was het warme regen, dus ik zette door. Drie en half uur in de regen getraind met een ijskoude afdaling van de col' abeilles. De dagen erna ging het goed. Tot op de Ventoux. Blijkbaar had het regenritje toch geen goed gedaan. De koude lucht op weg naar Chalet Renard zorgde voor druk op mijn luchtwegen. Volledig buiten adem - en gefrustreerd over mijn even trage Ventoux tijd als het jaar voordien- daalde ik in winterkleding af. Op de laatste echte trainigsdag begon het opnieuw te regenen. Deze keer had ik het echt koud. Normaal gezien ben ik de laatste die klaagt over een beetje regen of wat kou. Geplande zes uur training verkort tot drie uur. Op weg terug nog een scheur in mijn buitenband. Het zat gewoon allemaal tegen. Miserie, miserie, miserie. Mijn lichaam protesteerde fel. Kou, doodmoe, snot en slijm. De eerste dag terug thuis. Een hele dag geslapen en 's avonds naar de huisarts. Het verdict: een virale infectie op de luchtwegen. Goed voor snot en slijm al veertien dagen lang. En het blijft maar komen. In alle varianten. Eerst wit en doorzichtig, later geel tot groen. Gegroggel en gekuch. Vorige week zelfs een h(g)ele klodder op mijn BMC. Handschoentjes twee keer aandoen was dezer dagen geen optie. Zaterdag opnieuw voor het eerst echt het gevoel gehad dat er zuurstof naar mijn benen liep. Gisteren door de felle Noordooster opnieuw dat kuchje na de training. Snot en slijm het blijft maar komen. Nog geen enkel vormstreepje van deze lente. Enkel een beetje blos op mijn wangen. Waar blijft de lente?

Flandrien

2010-03-18T22:13:00.003+01:00

Een Flandrien is een wielrenner die steeds kiest voor de aanval. Op een parcours met steile hellingen en dan nog liefst op kasseien. Niet terugschrikt voor een beetje regen. Modder en koude deren hem niet. Steeds in korte broek en korte mouwtjes. Regenjasjes en spatbordjes zijn voor mietjes. Een flandrien is de oerrenner. Een man van staal, ijzersterk. Groot verzet, puur op kracht. Bereid om diep te gaan, tot op het tandvlees. Na een val het bloed laat stromen en doorgaat, doorgaat. Demarrage op de Muur. Groot verzet, puur op kracht. Iedere Vlaming, Belg, Italiaan, Brit of Nederlander binnenkort Flandrien voor één dag. Op de Muur. Tot op het laatste tandje, desnoods te voet. Woensdag nog steeds klimmer maar Flandrien voor één dag. Groot verzet, puur op kracht.

2010-03-10T12:31:00.007+01:00

Omloop van het Hageland - Dames Elite

Super geconcentreerd bij de start. Naar voren, naar voren, naar voren!
Van diesel tot snelstarter. Eerste bergje opgeknald. Meteen vooraan in de groep. Op de kasseistrook ging het net iets minder. Ongeveer positie 20. De echte elite ontsnapte. Aan mijn snelheid, pelotonvaardigheid en trapfrequentie is nog veel werk. Sprinten kan ik al helemaal niet. Maar al bij al goed kunnen handhaven in het peloton. Optimale intervaltraining.Op de Roeselberg zat het gevoel goed. Maar ik heb mijn bergen toch liever steil, lang en buiten categorie.

Leeg

2010-03-01T15:28:00.002+01:00

Leeg. Zo zou je mijn weekend kunnen omschrijven. Ondanks een hele week bellen, mailen en nog eens bellen kreeg ik mijn vergunning niet op tijd geregeld. Een aantal misverstanden werden te laat uitgeklaard. Gevolg geen vergunning, niet koersen.
Op zondag voorspelden ze storm, de Veltec team training in de Voerstreek werd ook afgelast. Het is nu éénmaal zo besloot ik op vrijdagnamiddag. Het leven gaat niet altijd over rozen, of zoiets. Al heel de week of eigenlijk al vanaf Nieuwjaar was ik me aan het voorbereiden op mijn eerste grote koers, de Omloop het Nieuwsblad voor dames. Ondanks mijn grondige hekel aan kasseien en kaskes, toch nog even langs de Paddestraat. Hoe snel kan ik de Kluis en de Trieu over en waar moet ik lossen?

Tegen vrijdagavond ging ik al meteen in tegen mijn goede voornemens. Leeg en geen goesting. De benen wilden wel maar het kopke niet. De training werd vervroegd afgebroken. Zaterdagvoormiddag gaan we op hetzelfde elan door, nog altijd geen goesting en barstende koppijn. Na wat drama uiteindelijk toch vertrokken voor 180 min interval. Frederic haakte vervroegd af wegens fietspositie perikelen. Na de intervalblokjes en de frisse lucht was ik ietwat gekalmeerd. Morgen proberen we het nog eens! Na 3u17min regen en veel wind kreeg Frederic een lekke band. Twee CO2 pompjes en een gewoon handpompje leken allemaal niet te werken. Met de wind in de rug vloog ik letterlijk naar huis. Ondertussen werd Frederic opgemerkt door een fietsvriend die hem thuis bracht. Koud en leeg. Net zoals de wielrenners in Kuurne-Brussel-Kuurne. Koersen is lijden maar niet-koersen ook.

Klimmersverdriet

2010-02-16T21:13:00.002+01:00

Op het einde van een reis hoor je vaak, "ik vertrek graag, maar ik ga toch graag terug naar huis". Meestal wil ik graag nog een beetje langer blijven. Het went snel een leven als would be profrenster. Slapen, eten, trainen, nog eens eten, wat lezen en koffietjes gaan drinken. Meer moet een mens niet hebben. Het leven van een profrenster is ongetwijfeld niet zo eenvoudig. Maar het moet gezegd trainen in de bergen en in relatief mooi weer is toch een stuk makkelijker dan alweer de zoveelste tacx training. Het kost psychologisch minder moeite. Het is gewoon zalig om hard te gaan klimmen in februari. Voor mij geen stroeve betonwegen, een wirwar van straten waar je verdwaald en verdomde kasseien. Strakke asfaltwegen, weinig wegen en bergjes zijn mijn ding. Dan kan ik uren doorgaan, puur van de goesting. En goesting had ik. Vijf uur werden er zes, en toch nog even dat colletje meepikken ondanks de dreigende sneeuw. Benidorm is niet alleen het walhalla voor meetjes en peetjes maar ook een plek waar een klimmer thuis is. Een halfuurtje en je bent zo in de bergen. Desolate wegen, op en af zelfs tot 1000m. In de sporen van de Vuelta op de de col d'aitana, genieten van het contrast tussen de bergen en de zee. De klimmer kwam opnieuw thuis.

Stybie wint

2010-01-31T19:37:00.002+01:00

Dit weekend stond er zaterdag een training van 4u op het programma in heuvels en zondag 5 uur duur. De weersomstandigheden beslisten er anders over. Vlaamse Ardennen was dit weekend geen optie. Te glad! Zaterdag met de mountainbike op de weg vertrokken richting de kust en Zeeuws-Vlaanderen. Naarmate ik de kust naderde verdween de sneeuw. Onder een stralende winterzon maakte ik de doorsteek naar Zeeuws-Vlaanderen. Daar lagen alle wegen en fietspaden ijsvrij. Een enorm mooie nieuwe route ontdekt tussen Cadzand en Breskens. Uiteindelijk terug in Sleidinge na 4u45min en 27 avs met de bike met modderbanden. Het gevoel zat goed.

Zondagmorgen aangesloten bij de wekelijkse rit van de Buddy bikers. Een beetje bijpraten. Na 1u30min na Watervliet besloot ik de groep te verlaten om alleen mijn weg verder te zetten. Na 4u18min net op tijd thuis voor het WK veldrijden. Mijn favoriet was, tot groot ongenoegen van Frederic, Stybar. Normaal gezien heb ik er een hekel aan als het van in het begin duidelijk is wie gaat winnen. Niet echt spannend. Maar deze keer niet. Stybie wint!

Geneesmiddelen en sport

2010-01-27T15:30:00.003+01:00

Vandaag naar het ziekenhuis voor de beruchte provocatietest. Deze morgen was ik eigenlijk best zenuwachtig. Zeker omdat ik net ervoor nog een fotoshoot had voor Grinta! Zo een provocatietest kan tot twee uur duren indien je te traag reageert op de histamine die ze je laten inademen. In mijn geval had ik geluk. Al bij de eerste histamine shot ging mijn ademhaling over de rooie. Ook niet moeilijk aangezien ik al een hele week geen geneesmidddelen had genomen. De papieren zijn opgestuurd naar de bevoegde diensten en nu is het enkel nog een formaliteit.

Gaan geneesmiddelen en sport samen? En wanneer is een geneesmiddel doping? Symbicort het product dat ik neem staat dus op de dopinglijst. Ik neem al jaren medicatie naargelang wat de longarts me voorschrijft. Zonder kan ik niet functioneren, ik weet eigenlijk ook niet hoe het voelt om een normale longfunctie te hebben. Het geneesmiddel heb ik op voorschrift en dus legaal verkregen. Is het dan doping?

Naar mijn aanvoelen niet. Om Gran Fondo's/cyclo's te rijden heb je geen licentie nodig. Het zijn officieel geen wedstrijden. Je moet wel een attest ondertekenen dat je proper rijdt. Dus geen doping neemt en ook geen afval langs de kant van de weg gooit. Ik heb dit steeds naar eer en geweten ondertekend. Ondanks dit engagement zijn er onlangs wel een aantal Italiaanse Gran Fondo renners betrapt op het gebruik van doping. Dit kan omdat in Italië doping onder de narcoticawet valt. Je riskeert daar dus een juridische straf voor dopinggebruik. Maar ze kunnen je niet juridisch vervolgen voor een legaal verkregen geneesmiddel. Indien we strengere voorschriften en dito controles willen dan moeten we de licentie verplicht maken in Gran Fondo's.

Voor de top renners en rensters is dat misschien een optie. Maar heel het TTN verhaal heeft me een hoop geld en tijd gekost. Gelukkig hebben we in België een goed gezondheidssysteem. Persoonlijk word ik gesponsord en krijg ik af en toe naturaprijzen, die ik dan met verlies verkoop of gewoon uitdeel. Maar cyclo's rijden is een dure hobby. Verblijf in buitenland, vervoerskosten en hoge inschrijvingsgelden. Indien we dan nog eens de verplichte licentie invoeren voor iedereen en geld incasseren om dopingcontroles te organiseren wordt het voor veel mensen onbetaalbaar. Dat zou net heel jammer zijn. Want een cyclo rijden in een magnifiek berglandschap is een sublieme ervaring. Iedereen mag mee doen, ieder volgens eigen ambitie.

Maar of je het nu wilt of niet er zit steeds een wedstrijdelement in Gran Fondo's. Moeten we dan naar een professionalisering van Gran Fondo's of juist niet? Een beetje beroepsmisvorming neigt naar verder onderzoek.

Oxygen

2010-01-15T16:46:00.003+01:00

Oxygen is what we need. Dit zinnetje uit een fout dance nummer uit de jaren '90 spookte door mijn hoofd net voor de Otzi. Zuurstof is cruciaal voor een sporter. Sinds mijn geboorte heb ik allergisch astma. Met het oog op de vele dopingperikelen ook in de Gran Fondo wereld, wil ik zekerheid over het legaal gebruik van mijn medicatie. Het staat op de dopinglijst. Eerst controle bij de longarts, daarna bezoek aan de keuringsarts. Ik heb een TTN nodig, ofte een Toestemming wegens Therapeutische noodzaak. Probleem is dat ik op de spirometer test boven de 100% scoor en deze dus niet telt als bewijs. Er bestaat wel al een nieuwe test waarmee ik wel kan aantonen dat ik allergisch astma heb, maar deze test wordt nog niet erkend. Waarschijnlijk staat me een provocatietest te wachten.

Verder was het deze week drukker op het werk. Examentoezicht, examens verbeteren en een EHBO cursus naast het doctoreren. Op dinsdag kwamen ze dan ook nog eens langs van de Ikea om de keuken op te meten. Door al deze extra activiteiten inclusief twee doktersbezoeken werd het deze week compromissen zoeken en vroeg opstaan.

Het plan van de trainer werd een beetje "flexibel" geïnterpreteerd.
Maandag: kracht + 31.6 km woon-werk
Dinsdag: 31.6 km woon-werk
Woensdag: 60 min tacx nuchter, 31.6 km woon-werk, 90 min dynamische kracht (normaal op dinsdag)
Donderdag: 60 min tacx nuchter, 120 min inclusief 4x10x20" SP= 3.40", SP= 4'(normaal op woensdag)
Vrijdag: was van plan om 60 min nuchter maar was doodop, 31.6 woon-werk, kracht

Volgens het schema kom ik dus nog een uurtje tekort. Dit weekend en vooral zondag voorspellen ze eens goed weer. Ik ga het waarschijnlijk toch niet kunnen laten om nog een "lusje" bij te doen. Eigenlijk mag ik nog een uurtje extra.

Wintertraining

2010-01-10T21:26:00.003+01:00

Dit weekend hadden ze een ware apocalyps voorspeld. Twee dagen sneeuwstorm, binnen blijven was het advies. Ik had me al mentaal voorbereid om op de tacx te trainen. Zaterdagmorgen bleek het allemaal zeer goed mee te vallen. De weergoden waren ons gunstig gezind. Of beginnen we al te wennen aan dat rotweer? Volgens mijn grootvader weten we niet wat koude is, in den oorlog daarentegen. Na twee weekends tacxen begon ik me toch een kastplantje te voelen. Fietsen is voor mij in de buitenlucht vertoeven en de natuur in. Dan maar getoond dat ik niet terugdeins voor een beetje koude.

Opnieuw nog geen gegevens, maar ik heb met de mountainbike getraind op de weg en de hartslag van mijn polar doet af en toe tegendraads. Goede voornemens zijn er om stapsgewijs te realiseren.

Zaterdag op het programma
180 incl:3x(2-4-6) P=2'SP=14'". Wegens te veel wind en training met bike op de weg was het zeer moeilijk om mooi de blokjes te doen. Wel tempoversnellingen gedaan maar niet zo afgemeten als deze op papier.

Zondag 240min duur. De eerste twee uur in het wiel van onze plaatselijke polder-krachtpatser. Die na een hele week binnen eens stevig tempo wou rijden. Ik had vandaag flanellen benen. Na twee uur passeerde ik ons huis en reed er voorbij. Nog een extra lusje goed voor 2u17min. Redelijk moe maar tevreden genoot ik deze namiddag van een spannend BK veldrijden. Het was eindelijk nog eens een zondag zoals een zondag hoort te zijn.

Feed the warrior

2010-01-08T10:13:00.007+01:00

Woensdag stond normaal gezien een intervaltraining van 120 min op het programma. Maar die dag had ik een complete off-day. Doctoraat stress verlamde me compleet.
Het weer en vooral de vooruitzichten voor dit weekend maakten me hypernerveus.Ik wil buiten spelen! Tot overmaat van ramp had ik op de terugweg naar huis ademnood. Vervuilde lucht uit Ruhrgebied, smog en vrieskou deden geen goed.'s Avonds dan maar in de zetel geploft met een goed glas wijn.

Donderdagmorgen vastbesloten om er een goede dag van te maken. 60 min tacx nuchter. Douche genomen, haar gedroogd en weer 15.6 km naar het werk. Ik had eens een productieve dag, examens copiëren en heel de namiddag examentoezicht. Thuis gekomen wat laagjes uit en de tacx op voor 90 min intervaltraining: 5 X (1-2-3), P= 1, SP= 4 en 200 sit-ups.

Deze morgen opnieuw goed begonnen. Om 6uur opgestaan 45min tacx nuchter, daarna ontbijt en met de fiets naar het werk. Vanavond met de fiets naar huis en erna mag ik me nog eens gaan uitleven in de powerzaal.

De reportage van Armstrong van deze week is toch een beetje blijven hangen. "Feed the warrior, kill the coward"

Souplesse

2010-01-05T20:50:00.003+01:00

Vandaag met de bus heen en met de fiets terug naar huis. De fietspaden waren jammer genoeg nog niet gestrooid. Via een andere weg dan maar naar Slenne centrum. Schat om en bij de 16 km.

Thuis gekomen een paar lagen uit en 90 min souplesse training op de Tacx flow aan 100/110 rpm. En opnieuw 200 sit-ups. Deze morgen ook de schade gewogen van de kaasplank-brunch-gourmet in 48 uur tijdens de kertsweek. 57,3 kg, woehaa! Vorige zomer woog ik in topconditie 56,8 kg. Wat gaat dat geven als ik echt begin te trainen?

Maandagziekte

2010-01-05T09:48:00.003+01:00

Gisteren terug de eerste werkdag na de kerstvakantie. Toen ik op het werk aankwam was het koud, zelfs ijskoud op ons bureau. Na een hele voormiddag met onze jassen aan hadden we dan toch maar de technische dienst opgebeld. Twee stoere mannen kwamen met materiaal ons bureau binnen. "De chauffage werkt toch goed. Ja, het is weeral maandag." Volgens hen was het de maandagziekte. Ietwat verbouwereerd keken we naar elkaar. We voelden ons bureau madeliefjes. Terwijl ik 's morgens net mijn leven had gewaagd om met de fiets naar het werk te rijden (12 km enkel)

's avonds dan toch maar verstandig de bus naar huis genomen. Op tijd in de power zaal voor de voorgeschreven krachttraining. Die 3x40x60 kg leg press voelde ik serieus. Naast de armen en benen ook nog beetje aan de abs gewerkt 150 upper abs en 200 sit-ups.

Goede voornemens

2010-01-03T18:25:00.001+01:00

Eén van mijn goede voornemens voor 2010:trainingen bijhouden. Ik heb nogal de slechte gewoonte om nooit of toch bijna nooit mijn Garmin gegevens te downloaden. Alle trainingen die ik sinds vorig jaar maart heb gedaan staan allemaal nog op het Garmin apparaat zelf. Ik heb het niet zo voor cijfertjes en train eigenlijk het liefst op gevoel. Maar misschien kan ik door een grondige analyse van de cijfers nog beter worden. Een blog zorgt voor de nodige peer pressure. Jullie, de lezers van mijn blog, kunnen me nog iets leren. Ik neem jullie mee in mijn verhaal, mijn leven en mijn droom om in 2010 een betere renster te worden.

Mijn trainingsarbeid in 2010 (voorlopig nog zonder Garmin gegevens)

1 januari 2u30min, eerste uur wind in de rug gevlamd richting kruishoutem, helling ook stevig tempo tot hartslag 168 en laatste 30min 8x1min Z3, P=1min

2 januari 3u hoge trapfrequentie in groep met de buddy bikers

3 januari normaal 5u Vlaamse Ardennen, wegens sneeuw 2u30min Tacx Interval en 200 situps